Асан Джалилов
Rojêd zarotîyê, mînanî xewnan
Derbaz bûn û çûn, qet venagerin.
Hûn rojêd bê xem, hûn bextewar in,
Ya dila şake, hûn tek dikarin.
Hûn derbaz bûn, pey we ra ulm hat
Bi bengzê mirûz dinê dinivat,
Boy her tiştî em ketin mitala
Deqe me nema aza, yan vala.
Pey wê ra hatin, hatin femdarî,
Halê milet dilê min da bû keser-girî,
Apolon sazê xwe da min bi guman,
Wekî belake derdê min giran.
Hey wax, wî sazî cem min kir zingîn
Usa kewgirî, usa bi nelîn,
Çawa dilê min, wek fikira evîn,
Min qet ne didît lê têla şayîn.
Tenê wî çaxî min rind fem dikir,
Ku xilaz nabim ji wan derdên pir,
Ta miletê min vir bimîne qûl
Destê xelqê da vir lal û melûl.
Rojêd zarotîyê, çima wek bayê
Hûn firîn çûn, çûn, heta-hetayê,
Ezî wî çaxî bê derd û aza,
Min tirê ya min e ev dinya hana.
Min nas ne dikir hê nîrê dîltîyê,
Ne jî lepê wan bê îsaf – zulmê,
Pey we ra wa emir giran dikin,
Oh, ez nifira van rojan dikim.
Kerr be, saz, bes e, bo min deng nede,
Apolon, dîsa wî paşda hilde,
Bide yekî din, wekî karibe,
Bo delala xwe emirê xwe bide.
Bê saz û vir bê xeberêd zêde,
Ez gerek derêm meydana hêle,
Gotî biqûjim, gotî şikyat kim,
Miqabilî terîstanê şer kim.
Rojêd niha îda çi sazê reş,
Şûr lazim e vira boy mêrê keleş,
Ev be gotî şêwra emirê me,
Xûn û agir bi dijminê seme.
Bira ew tercme ke buxdanbêjîyê,
Dil bide ber xwe ser kenarê behrê,
Em tercimeçîyê azayê ne tenê,
Ev e ser zarê me heta mirinê.
Mîroyê ESED
