Асан Джалилов
Newroz tê… kulîlk vedibin,
li ser axê wek xewnên ronî.
Bihar tê… dilan vedibin,
wek rojek nû, bi hêvî.
Agir di nav me, nerm û germ,
wek bîra hezkirina di dil de.
Her çirûskek dengê azadî ye,
ku bêdeng dike stranê jiyanê.
Bihar tê… hestên me şîn dibin,
wek kulîlên bi şevê şîn bûn.
Li her cih hêvî xwe belav dike,
wek sibeh ku bi aramî tê.
Newroz tê… hezkirin bi wî re tê,
wek bayê nerm li ser dilan.
Her mal ronî, her dil bi kêfxweşî,
wek stranek ku bi aramî tê gotin.
Ax û av û agir û hewa,
bi hev re dibin yek deng,
“Jiyan her car ji nû dest pê dike…”
û em bi wî re dibin zindîkirin.
Û di wê demê de, dilan bi hev re dibin,
wek kulîlên ku di ronahiyê de vedibin.
Dengê me dibe yek, bi hêvî û bi evîn,
wek çemek nerm ku di jiyanê de diherike.
Ronahî di nav me de bilind dibe,
tarîtî bêdeng li dû re dimîne.
Û em bi dilê vekirî dibêjin:
“Em jiyan in… em azadî ne…”
Newroz… tu ne tenê rojek nî yî,
tu hêsîna dilan î di nav deman de.
Her sal tu têyî û bi nermî dibêjî:
“Ronahî ji dilan dest pê dike…”
Karîna Osêyan
